Kenau, ik zei het bij wijze van boutade

Een hond heeft liefde nodig

Toch wel een beetje trots hier. Voor het eerst sinds lange tijd. Mijn Column is op vi.nl geplaatst ->
http://www.vi.nl/Achtergronden/Columns-overzicht-1/Lezerscolumn/172168/Lezerscolumn-Een-hond-heeft-liefde-nodig.htm

Laat mij één ding voorop stellen: ik ben géén hondenliefhebber. Ik heb thuis drie katten en zij bevallen mij uitstekend. Dat gevoel is wederzijds. Maar voor één hond wil ik graag een uitzondering maken. Deze hond draagt de prachtige naam Royston Ricky Drenthe.
Iedereen denkt dat Royston een mannelijke Surinamer is, maar dat is niet waar. Royston is een hond, hij hoort in Oranje en ik wil graag een poging doen daar iedereen, inclusief de bondscoach, van te overtuigen.
Honden hebben liefde nodig. Als je ze die liefde geeft, dan zijn ze ontzettend trouw en leuk om te hebben. Ze worden niet voor niks 'de beste vriend van de mens' genoemd. Ook Royston Ricky Drenthe heeft liefde nodig. Hij is een emotioneel persoon, dat is aan alles te merken.
Royston zou het liefst de hele dag op de bank Pro Evolution Soccer spelen terwijl zijn vriendin hem met veel liefde een bord roti brengt. 'Dank je, schatje', zal Royston zeggen om vervolgens verder te gaan met zijn potje Real Madrid – AC Milan. Royston zet zichzelf in de spits en hij zal in de 88ste minuut het winnende doelpunt maken. Nu wel.
Drenthe werd vorig seizoen een tijdje uitgefloten door zijn eigen publiek. Dit ging hem niet in zijn (mooie) koude kleren zitten. Op dat soort momenten komt de echte hond in hem naar boven. Zijn reactie was namelijk erg honds. Als honden geen liefde krijgen van hun baasje (lees: Bernabeu-publiek), dan trekken ze zich met de staart tussen de benen terug in hun mand. En dat is nu net wat Royston Ricky deed.
Hij vroeg aan de trainer of hij hem misschien een aantal thuiswedstrijden wilde passeren, omdat hij er mentaal niet meer tegen kon dat hij uitgefloten werd door zijn baasje. Drenthe trok zich terug in zijn mooie mand (villa met zwembad) om met de hulp van een psycholoog te proberen van zijn faalangst af te komen. Dit maakt Royston een unieke en leuke hond.
Welke hond zien we dit doen? Welke hond zou naar een psycholoog stappen om de relatie met zijn baasje te verbeteren? Ik zie dit geen enkele hond doen, alleen Royston Ricky Drenthe. Daarom heb ik een zwak voor hem. Hij blijft werken en opboksen tegen die hoge transfersom die Real Madrid een paar jaar terug voor hem heeft betaald.
Hij doet zo zijn best. Iedereen moet zijn kunstjes leuk en goed vinden. En daarom vind ik dat hij een kans verdient in Oranje. Ik wil Lionel Messi in de finale op het WK in Zuid-Afrika nog wel eens in duel zien met een hond.
De rollen zullen voor altijd omgekeerd worden. Het baasje is niet langer de bovenliggende partij. De hond zal vanaf dat moment de macht overnemen. Royston Ricky Drenthe zal Lionel Messi de gehele wedstrijd de baas zijn. En in de 88ste minuut zal hij een sprintje trekken naar de goal.
Hij ziet de bal op zich afkomen en hij zal denken aan dat moment op de bank met die roti, aan dat moment dat hij uitgefloten werd door zijn baasje in Bernabeu en aan het moment dat zijn eerste kind werd geboren. Royston zal zijn poot tegen de bal plaatsen en hij zal scoren. Hij zal de eerste hond zijn die doel treft in een WK-finale. Hij zal liefde krijgen van de hele wereld, de liefde waar hij zo naar verlangt.

Top 10 Albums 2008 t/m 2000 (De lijstjes zijn weergegeven in alfabetische volgorde)

2008

Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold

The Felice Brothers - The Felice Brothers

Foals - Antidotes

De Jeugd Van Tegenwoordig - De Machine

Pete & the Pirates – Little Death

Tim Vanhamel - Welcome to the Blue House

TV on the Radio - Dear Science

Voicst - A Tale Of Two Devils

Vox Von Braun – Something Ain’t Wrong

Wolf Parade - At Mount Zoomer

2007

Arcade Fire – Neon Bible

Les Savy Fav – Let’s Stay Friends

Lucky Fonz III – Life is Short

The Maccabees – Colour It In

MGMT – Oracular Spectacular

Rilo Kiley – Under the Blacklight

Ryan Bingham – Mescalit0

Sigur Rós – Hvarf / Heim

Spinvis – Goochelaars & Geesten

Typhoon – Tussen Licht en Lucht

 

2006

Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not

Beirut – Gulag Orkestar

Built to Spill – You in Reverse

De Kift – 7

Gnarls Barkley – St. Elsewhere

Machinefabriek – Marijn

Opgezwolle – Eigen Wereld

The Decemberists – The Crane Wife

Tropicália

Two Gallants – What the Toll Tells

 

2005

Absynthe Minded – New Day

Bloc Party – Silent Alarm

Broken Social Scene – Broken Social Scene

De Jeugd van Tegenwoordig – Parels voor de Zwijnen

Josh Rouse - Nashville

Sigur Rós – Takk…

Sufjan Stevens – Illinois

The Mars Volta – Frances the Mute

Wolf Parade – Apologies to the Queen Mary

Wolfmother – Wolfmother

 

2004

Arcade Fire - Funeral

Konono Nº1 - Congotronics

Kubus – Buitenwesten

Les Savy Fav – Inches

The Libertines – The Libertines

Morrissey – You Are the Quarry

The Thermals – Fuckin A

The Veils – The Runaway Found

TV on the Radio – Desperate Youth, Blood Thirsty Babes

Triggerfinger - Triggerfinger

2003

Broken Social Scene – You Forgot It in People

Damian Rice - O

Death Cab for Cutie – Transatlanticism

Immortal Technique – Revolutionary Volume 2

José González – Veneer

Opgezwolle – Vloeistof

Patrick Wolf – Lycanthropy

Spinvis – Nieuwegein aan Zee

The Strokes – Room on Fire

The White Stripes – Elephant

 

2002

Brendan Benson – Lapalco

Coldplay – A Rush of Blood to the Head

Foo Fighters – One by One

Interpol – Turn on the Bright Lights

Iran – The Moon Boys

The Libertines – Up the Bracket

Sigur Rós – ( )

Spinvis – Spinvis

Tom Waits – Alice

Tom Waits – Blood Money

2001

Broken Social Scene – Feel Good Lost

Eels - Souljacker

Johan – Pergola

Leonard Cohen – Field Commander Cohen: Tour of 1979

Manu Chao – Esperanza

Muse – Origin of Symmetry

The Pogues – The Very Best Of

The Strokes – Is This It

The White Stripes – White Blood Cells

Yann Tiersen – Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain

2000

A Silver Mt. Zion – He Has Left Us Alone, But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms…

Antony and the Johnsons – Antony and the Johnsons

At the Drive-In – Relationship of Command

The Beatles - 1

Coldplay – Parachutes

The Dandy Warhols – Thirteen Tales from Urban Bohemia

Johnny Cash – American III: Solitary Man

Ojos de Brujo – Vengue

Ryan Adams - Heartbreaker

Vengo

 

 

 

Tags van Technorati: muzieklijstjes,top,10,Orlando,Ruiz,Fez,2000,2001,2002,2003,2004,2005,2006,2007,2008

Liesbeth en Joop

(Conversatie die ik vanmiddag toevallig oppikte in de Albert Heijn Togo op Amsterdam Centraal)

Liesbeth, wil je met me naar bed? Wat zeg je, Joop? Of je met me wilt neuken, Liesbeth. Vraag je nou of ik peuken heb, Joop? Want als dat zo is, dan moet ik je teleurstellen, want ik ben al een tijdje gestopt met roken. Ik kreeg er altijd zo een naar kuchje van, niet bepaald opwindend. Ik wil ook wel eens met een leuke jongen thuis komen en dat gaat gewoon niet als je zo’n vervelend kuchje hebt. Ik sta inmiddels alweer drie maanden droog. Nee, ik vroeg of je misschien zin had om mee te gaan naar huis om daar de liefde te bedrijven. Sorry Joop, maar ik ben momenteel niet erg geïnteresseerd in bedrijven sinds mijn ontslag bij mijn vorige baan. Ik heb jarenlang gewerkt voor een telefoonbedrijf en mijn toenmalige baas was een onwijze pretentieuze viespeuk. Hij gaf geen moer om telefoons. Het enige dat hij leuk en lekker vond was lekker eten. Nouja, daar houd ik ook wel van (wie niet?) maar bij hem ging het gewoon te ver. Hij was de baas van het telecombedrijf en dan is het natuurlijk niet erg handig als je verder totaal geen klik hebt met telefoons. Het ging zelfs zover dat hij telefonie in haar geheel niet kon uitstaan. Niemand in zijn bedrijf mocht dan ook mobieltjes hebben. Dit was het eerste dat hij afschafte. Ook op kantoor waren telefoons verboden. Ik heb tegenwoordig ook een hekel aan telefoons. Dat sluipt er gewoon in denk ik als je dag in dag uit met mijn toenmalige baas te maken hebt gehad. Uhm Liesbeth, ik bedoelde niet zo een soort bedrijf als ik het heb over ‘de liefde bedrijven’. Ik vroeg me dus gewoon af of je zin had om van bil te gaan, met mij. Vind je mijn billen te dik, Joop? Zeg je dat nou? Godverdomme Joop, waarom zeg je nu weer zoiets? Ik heb al zo’n klote tijd achter te rug. Ik sta al drie maanden droog en in plaats dat jij iets leuks tegen me zegt, zeg je dat mijn kont te dik is?!! Liesbeth, kalmeer toch. Ik vroeg je alleen maar of je zin had in een nummertje. Verdomme Joop, eerst begin je over mijn ex-bedrijf, toen over mijn kont en nu begin je over mij nummertje?! Ik zei je net al dat ik zelf ook een hekel heb aan telefoons, dus NEE je krijg mijn nummer niet. Om de simpele rede dat ik er géén heb. Ik heb geen telefoon, Joop.

He maar Joop ik heb eigenlijk ook wel een vraag voor jou. Uhm, wat ik mezelf dus eigenlijk afvroeg he…. Heb je misschien zin hebt om met mij te neuken? Zoals ik je net vertelde sta ik al drie maanden droog en ik heb gewoon onwijze zin. Zou je het misschien met mij willen doen? Gewoon puur voor de fun. Totaal geen gevoelens qua liefde, gewoon puur lichamelijk. Zou je dat willen? Nee, sorry Liesbeth. Ik houd niet zo van met iemand naar bed gaan/neuken/de liefde te bedrijven/van bil gaan/een nummertje maken of hoe je het ook wilt noemen, Liesbeth. Vat het niet persoonlijk op hoor. Je mag er best wezen, maar ik vind het gewoon niet zo leuk om te doen. Maar we moeten weer eens een keer afspreken. Lekker lunchen in de stad met een goed kop koffie. Lijkt je dat iets? Maar ik moet nu rennen Liesbeth, mijn trein komt zo. Doei hoor. Leuke laarzen heb je trouwens aan. Doe je de groeten aan je moeder?

Universiteit van Amsterdam

Ik moet gewoon even iets kwijt. Ik hik namelijk al een tijdje tegen een depressie aan. Een depressie? Ja, een depressie. Ik zal maar direct zeggen wat mij dwars zit. Mijn werk op de Universiteit van Amsterdam wordt niet gewaardeerd. Ik probeer namelijk altijd tijdens de werkgroepen om de sfeer wat minder wetenschappelijk te maken; wat luchtiger. Ik vind dat er gelachen mag worden om artikelen van bijvoorbeeld een Baudrillard of een Derrida. Ik zie dit soort mannetjes al zitten achter hun bureautje met een glaasje witte droge wijn naast zich. ‘Waar zal ik nu eens over schrijven? Over allerlei vage tekens in mediateksten misschien? En hoe kan ik mijn teksten zo moeilijk en minst interessant op papier zetten? Ik wil natuurlijk alleen maar begrepen worden door mensen zoals ik (lees: wetenschappers). Ik zal iedereen eens bewijzen dat ik geen nutteloze klootzak ben. Ik moet en zal iets betekenen voor de mensheid!’ Baudrillard en Derrida waren inderdaad een stelletje lapzwansen. Ze werden vaak niet begrepen op de middelbare school, omdat ze volgens zichzelf ‘te slim waren voor de mensen om zich heen’. Hier kom je al op een heikel punt van deze twee wetenschappers; ze wáren ook gewoon te slim voor de rest. Dat wekt irritatie op. Dat is gewoon iets menselijks. Mensen die in de klas ook altijd moeten laken blijken dat ze de teksten hebben gelezen en overal een antwoord op weten (de zin: ‘nee, dat weet ik niet’ is voor hen een taboe) wekken diezelfde irritatie vaak ook op. De ouders van Baudrillard en Derrida waren dan ook niet verbaast als de twee weer eens thuis kwamen, nadat ze op school met hun hoofd in de prullenbak waren gezet door een aantal ‘minder slimme’ klasgenoten.

Waar ik ook altijd om moet lachen zijn de artikelen en het uiterlijk van de wetenschapper Graham Murdock (zie afbeelding). Dit is natuurlijk niet zijn echte naam, dat snappen jullie ook wel. Door deze naam te kiezen (-dock- lijkt op -cock-, wat weer de engelse benaming is voor penis) probeert ook hij, net als ik, de humor terug te brengen in de wetenschap. Alleen lijkt niemand dit door te hebben. Laatst moesten wij een artikel lezen van deze Murdock en dat artikel had de titel ‘Thin Descriptions: Questions of Method in Cultural Analysis’. Geniaal zou ieder normaal mens natuurlijk direct zeggen. Alleen snapte niemand me toen ik in de werkgroep zei dat het wel meeviel met de dunheid van die omschrijvingen. Een doodse stilte was het gevolg. Ik probeerde de grap nog uit te leggen, maar iedereen weet dat als je dat doet, dat de grap dan slechter wordt. Ik had dus geen andere keus om de zaal te verlaten en zodoende de stoffige wetenschappers in spe achter mij te laten in het lokaal.

Maar moet de gehele wetenschap dan opgedoekt worden? Moeten we dan streven naar een maatschappij zonder enige vorm van vormloze kritiek en pretentieuze artikelen over het poststructuralisme? Ik denk dat dit niet de oplossing is. Er moet namelijk gelachen blijven worden, desnoods om             wetenschap(ppers).

Bo Diddley had helemaal geen benen, part 1

Muziek heeft nooit bestaan. En het zal in de toekomst ook nooit bestaan. Tenzij er iemand als Postman opstaat en de hele music scene een schop onder haar aars geeft. Maar dat zie ik zo 1,2,3 niet gebeuren. En wie beweert van wel is gewoon een dom en ordinair persoon. Muziek is niet melodie, muziek gaat veel verder. De lootjes bij sinterklaas, dat is muziek. Een lekkere oranje tompouce (en dan alleen dat heerlijke room) opeten op 3 mei, dat is muziek. Duracell batterijen in je reet steken en dan beide uiteindes indrukken, muziek in de zuiverste noot van de melodie. Met 130 kilometer per uur op een Mexicaan inrijden en dan je auto stilzetten en roepen: ‘Een halfje bruin en een kommetje soep alsjeblieft’, dát is muziek.

En iedereen maar beweren dat The Beatles fucking mieters waren in de Blokker op 6 juni 1964. Het zijn gewoon allemaal leugenaars. Dat optreden heeft namelijk nooit plaatsgevonden. Of dan de verhalen rond Jimi Hendrix. Die zou zelfmoord gepleegd hebben. Hij heeft het geprobeerd, maar de 13-hoog flat waar hij vanaf sprong was blijkbaar niet hoog genoeg. Of de tegels waar ie op viel waren niet steen genoeg. De 'muziekindustrie' liet hem vervolgens keihard vallen. Hij was op slag dood. Over steen gesproken......ik heb een harde pik, want ik ben een jongen.

Freddy Mercury werd altijd geroemd om zijn kookkunsten, maar in werkelijk was hij helemaal niet zo'n goede kok. Hij kon onwijs goed en laag zingen, maar daar heeft hij jammer genoeg nooit iets meegedaan. Hij stond liever op het podium zijn broodjes lever te roosteren. Iedereen klappen en joelen, maar ondertussen…. lever is er niet om geroosterd te worden. Als je het dan toch doet kun je de titel King of Breasthair wel op je buik schrijven. Oh oh oh, er zijn zoveel misverstanden in de muziek.

Nog zo iets. Muziek zou mensen opvrolijken. Kijk, dat is nou het hele punt. Muziek vrolijkt je helemáál niet op. Muziek verstompt al je andere emoties zodat het líjkt alsof het je opvrolijkt. Muziek is zo manipulatief. Mensen zouden dat eens moeten gaan inzien. Verdomme. Het is zelfs zo manipulatief dat mensen de echte muzikanten niet eens meer kunnen onderscheiden van de valse. Joe Cocker bijvoorbeeld. You Can Leave Your Hat On. Zou een muzikant dat ooit zingen? Joe was loodgieter, niks meer en vooral niks minder, want het was een zeer verdienstelijke.

Wat wij dus duidelijk willen maken is dat muziek een illusie was en is. Een middel om de mensen dom te houden. Het grootste waanbeeld is nog wel Bløf. Dat de mensen daar in zijn getrapt snap ik nog steeds niet. Een dikke, kale zanger uit Vlissingen met de naam Paskal Jakobsen! Kom op zeg! Dat het een geniale band is doet dan al niet eens meer ter zake. De teksten alleen al: 'het regent harder dan ik hebben kan'. Dat kan geen muzikant zijn, hier zit een marketinggenie achter. En dat is niet Paskal Jakobsen...

We zullen het u nu maar vertellen: er is één iemand die alle muziek op aarde maakt. Die bedenkt alle teksten en componeert alle muziek. Het grootste deel speelt ie nog zelf in ook. En nee mensen, het is niet God. God heeft wel wat anders aan zijn zwarte hoofd dan muziek en muzikanten verzinnen.

Ben jij ook benieuwd naar wie dit is? Koop dan deel 2 van dit verhaal via iTunes!!!

 

Verhaal 4
Revolución Goulash (het meest verfrissende schrijversduo ooit; Sven Bersee alias Edwin Pindahaai en Orlando Eduardo Amador)

Schoppenaas

Mijn hart is een schoppenaas

Ik ga dood als jij lacht

Jij bloeit op als ik er ben

Ik geniet als jij bloeit

Jij gaat dood als ik geniet

Ik zal je moeten verlaten

Jij bent alles voor me

Ik sterf steeds een beetje meer

Telkens als je naar me lacht

Mijn hart is een schoppenaas

Die langzaam rood kleurt

Het laatste beetje bloed

In mijn lichaam

Is voor jou

Laat me je stem horen

Voor de allerlaatste keer

Ik zal de koning zeggen

Dat het niet jouw schuld was

Sigur Rós

Ik sprint naar de snackbar.

Heb honger als een paard.

Ik wil patat.

Ik wil kroket.

Ik wil frikandel.

Ik wil een milkshake aardbei.

Jón "Jónsi" Þór Birgisson vraagt:

is dat alles?

Ja, Jonsi. Dat is alles.

Oh je bent zo mooi

Je oog is zó verdomde schitterend

Maar jouw kopstem, Jonsi.

Ja, die steekt er nog met kop

en schouders boven uit.

Jij bent de God van de snackbar, Jonsi.

Vergeet dat nooit.

Wat ze je ook proberen wijs te maken,

lieve, prachtige Jonsi.

Liefde gaat door de maag.

En ik schaam me, Jonsi.

Dat als jij bij me bent.

Als je mijn lichaam zalft.

Ik dan vaak zo gulzig ben.

Bio over Orlando Eduardo Amador Ruiz de Fez; de grondlegger van de 'Koperen Generatie'.

Jelle Verweij

Dit stukje gaat over Jelle Verweij, de man die geknuffeld wilt worden. En terecht hoor. Een karakter zoals hij vergt nu eenmaal veel van de mensen om hem heen. Daar is ook niks mee. Dat soort mensen heb je ook nodig. En Jelle weet dat als geen ander. Hij speelt met dit gegeven. Hij weet tot hoever hij kan gaan om geliefd te blijven. En vaak gaat hij tot het randje. Dat je denkt van: als hij nog één stapje verder gaat zal iedereen hem haten. Maar Jelle weet zich dan net in te houden en er op deze manier voor te zorgen dat iedereen hem leuk blijft vinden. Ook ik ben gevallen voor zijn doorzichtige, maar o zo eerlijke charmes. Op zo’n knul kan je toch niet boos worden? En als je dat wel kunt, dan zegt dat waarschijnlijk meer over jou dan over Jelle Verweij.

Jelle Verweij is als een soort Jezus Christus, maar dan op een meer bescheiden manier. Hij draait zijn plaatjes alsof het zijn Laatste Avondmaal is. De Eucharistie heeft nog nooit zo geshined als nu met Jelle. Er is me altijd één ding heel erg bij gebleven. Dat waren zijn woorden op 29 maart 2008. Hij zei toen (wijzend naar zichzelf): "Dit is mijn Lichaam." Hij deelde de chips vervolgens uit aan de aanwezigen en stond op. Hij tilde zijn flesje bier in de lucht en schreeuwde: "Dit is mijn Bloed!! " Vervolgens deelde hij flesjes bier uit aan het publiek en zei dat iedereen moest drinken. Hij gaf ons vervolgens de opdracht om deze handelingen telkens te herhalen om Hem op deze manier te gedenken. En daarom blijven we dit doen, ieder weekend weer. In naam van Jelle Verweij, De Gelukzalige.

Let op mijn woorden: Jelle Verweij gaat het nog ver schoppen als verschoppeling. Hij zal het begrip muzikale Jezus slet naar een hoger niveau tillen. Hij zal de geschiedenisboeken ingaan als een volkomen begrepen gek met rood haar. En niemand die hem dit zal misgunnen.

Gnoe

Joris snuffelt genoegzaam in zijn imposante boekenkast. Het is al zeker vijf dagen geleden dat hij dat voor het laatst had gedaan. Het werd weer eens een keer tijd vond hij. Iedereen met zo’n grote en mooie boekencollectie zou daar elk moment van de dag in snuffelen. Al is het alleen maar omdat je verslaafd bent aan de geur van oude boeken. Die geur is niet te omschrijven. Maar (als jullie het me toestaan) zou ik het nog het best kunnen vergelijken met orgelgeur. Net zo ongrijpbaar, en met een net zo’n volle reuk.

Joris wil net een groengrijs boek van de één na hoogste plank pakken als zijn dikke doch vriendelijke ingenomen naakte vrouw iets roept. Gerda was haar naam en ze was niet bepaald moeders mooiste. Ze zou een mooie gnoe zijn, maar een mooie vrouw was ze niet en dat zou ze zeker ook nooit worden. Het feit dat zij en Joris dat beiden wisten maakte hen een sterk koppel. ‘Wil je me voorlezen, Joris?’, vroeg Gerda met een guitige stem. Joris had een hekel aan voorlezen. Hij hield alleen maar van snuffelen. ‘Nee, dat wil ik niet Gerda. Jij weet net zo goed als ik dat ik daar niet van houd.’ ‘Dat weet ik, maar ik ben geil Joris. Wil je voor één keer een uitzondering maken?’, vroeg Gerda met knarsende stem. ‘Nou vooruit dan maar, omdat je zo lelijk bent als je naakt bent.’ Joris ging op het boekenkasttrappetje staan dat hij twaalf jaar geleden bij de IKEA had gekocht en sloot zijn ogen. Op goed geluk liet hij zijn slanke vinger langs de boeken gaan. Hij telde tot 7,5 en stopte. Zijn ringvinger bleef haken achter een brede rug van een nog vrij nieuw uitziend boek. Hij deed zijn ogen open en zag dat hij Ongewenste strandwandelingen van Timo Morsschuit had uitgekozen.

Joris liep van het trappetje af en kwam naast naakte Gerda op de sofa zitten. Gerda stak een vinger achter haar nauwe knieholte en Joris wist dat zij er klaar voor was. Hij begon te lezen, maar na een kwartiertje merkte hij dat Gerda weg was. Hij had niks gemerkt, omdat hij zo in het boek zat. ‘Gerda, waar zit je?’, riep hij. Maar het bleef stil. ‘Gerda, lieverd waar zit je nou?’ Nog steeds niks te horen. Een paar uur gingen voorbij, maar Gerda was in geen wegen of velden te bekennen. Joris vond dit uitermate vreemd aangezien zijn Gerda naakt de deur nooit uitging. Daar schaamde ze zich teveel voor. En in het huis was ze ook niet. Joris besloot maar te gaan slapen, aangezien hij de volgende dag weer vroeg uit de veren moest. Hij trok zijn kleren aan en ging in bed liggen. Hij keek naar het plafond van zijn grootse kamer en toen naar opzij. Daar in de hoek van zijn kamer meende hij Gerda te zien. Naakt en eenzaam. Maar het was Gerda niet. Het was zijn gnoe, Bertha. Hij keek nog eens goed en zag toen een vreemde blik in de ogen van de gnoe. Een glazige, maar wel een blik die er op duidde dat Bertha in opperste concentratie was. Ze kauwde en ze kauwde. In een flits van een seconde stond hij op. Hij rende naar de gnoe, deed haar bek open en keek erin. ‘Gerda? Ben je daar daar?’, schreeuwde Joris hysterisch. Geen antwoord. Op dat moment rolde de gnoe met haar ogen en stortte ter aarde om vervolgens roerloos te blijven liggen. Joris keek haar aan en voelde dat zijn lichaam zich vulde met een diepe angst. Hij voelde zich eenzaam. Wat moest hij doen? Het liefst wilde hij zich zelf van kant maken, omdat zijn vriendin Gerda en zijn huisgnoe de enige twee wezens waren die hij had in zijn leven. En nu waren ze er opeens allebei niet meer. Hij barste in tranen uit. Op dat zelfde moment kwam Gerda binnen. Ze droeg een rode cape om haar dikke lichaam en ze begon spraakmakende televisie te maken. ‘Wat krijgen we nou?’, riep Joris met de tranen nog in zijn ogen. ‘Gaat je geen zak aan,’ proestte Gerda. Ze gooide een steen in het gezicht van Joris die door alle emotie direct stierf. Vervolgens begon Gerda de dode man en de dode gnoe te filmen alsof de duivel op haar hielen zat. Dit deed ze 5 dagen lang. Totdat ze er genoeg van kreeg. Ze liep naar de huiskamer, pakte Ongewenste strandwandelingen van de sofa om vervolgens weer terug te lopen naar de slaapkamer waar haar man Joris en de gnoe nog steeds lagen. Ze stak het boek in de fik, boog zich (naakt) voorover en fluisterde in het oor van haar dode man: ‘Ook ik haat het om voor te lezen of om voorgelezen te worden, Joris.’ De gnoe gunde ze geen blik meer, maar haar man kon nog rekenen op een kus op zijn koude dij. Met ferme passen liep ze vervolgens de kamer uit om op deze manier uit de surrealistische situatie die was ontstaan te ontsnappen.